The Great, the Only, and the One. English Translation of Greek Poetry by Prof. M. S. Megalommatis


The Great, the Only, and the One.

By Muhammad Shamsaddin Megalommatis
(Corniche of Alexandria, 31-12-2011, 2:00-4:00 a.m.)
(Translation by Marcos Cassiotis)

The Star’s vivacity
and the star’s bereavement
had a magical trait,
but were not an Epiphany.

And the little evening star,
as a louver to the universe,
had some reason,
but no clarity.

And when he was lost in the abyss,
which is like a paradise in the hell,
he had some class,
but no face.

His eye language,
and his other divergences
were tragic,
as he was in obscurity.

The star’s dreary shine,
along with faraway moons,
five hundred twenty three,
as a latter day Troy to us,
lighted like golden lanterns
as light from old times’ Greece.

And when Mars arrived,
in guise of the Grim Reaper,
the slaughterer found no one,
and therefore took no one.

Slavs, Turks, Greeks and Assyrians,
and all the cursed tribes of all Dies Nefasti,
became glistering moments in pitiful times
that brought about oblivion and twisted testaments.

Although the Maiden’s Castle was captured,
our Defunct Brother has not been lost!
Although not being the Star’s defender anymore,
he sounds like our Life’s refrain.

That one great day will come,
and Nature’s Revenge will be done,
as nemesis and stupor for the Insane,
when the poor won’t suffer anymore in vain.

And what if the Star hasn’t stopped crying
for lost dreams, for glories and for laurels!
His Wail and Gravity were somewhat opaque,
without bearing however a curse’s ache.

Our Star’s tear, as a Benediction and as a Diamond,
is a fishing boat’s light adrift in our milky ways;
as it dried up the abominable ‘black’ soothsayer’s spell,
and it gave Life the most brilliant wreath.

My transient friend,
this life’s dream
and the prophecies of Hosea,
the three letters, I, A, O,
are like an empty beck made by Lethe,
like points on a cross-ruled paper…;
they unveil who was held captive by our Death,
oh Great Gnostic!

The old chains were not golden;
(they were) fake hopes instilled by ‘black’ high priests,
who deceived our Rising Star!
But the long-time Combatant Father’s Prodigal Son –
behold! – was brought back to Light
by the Faith that God has ever seen all!

Mi, Sigma and Beta
are the aurora’s alphabet.
Ni, the Five, and the Six
ordered: ”let there soon be light”.

I bid you farewell, my cyclical friend,
as you have been lost in Oblivion and Old Times!
And what if Life stripped your Joy?
The future as past you saw in Light.

Are both of them one?
Or both of them are none?
Does the one exist in the two souls?
Or is someone living forever?

Was the one saved in the Flood?
And was Nobody lost in the Ebb?

Alas, my bitter, tragic and sole friend!
They did not define you like me!
And I wish you to be lucky
as long as you are healthy!
For it is a gloomy pain
and an entire life’s ostensible lamentation.
And those, who thought they defined me,
abnegated the Great, the Only and the One.


Τον Μέγα, τον Μόνο και τον Ένα.
Μουχάμαντ Σαμσαντίν Μεγαλομμάτης — Muhammad Shamsaddin Megalommatis

(Παραλία Αλεξάνδρειας, 31-12-2011, 2:004:00 το πρωΐ)…

Του Άστρου η ζωντάνια,
του άστρου η ορφάνια
είχαν κάτι μαγικό,
μα δεν ήταν Θεοφάνεια.

Κι ο μικρός αποσπερίτης,
ως του Σύμπαντος φεγγίτης,
είχε κάτι λογικό,
μα δεν είχε διαφάνεια.

Κι όταν χάθηκε στην άβυσσο,
σαν στην Κόλαση «παράδεισο»,
είχε κάτι κλασσικό,
μα δεν είχε επιφάνεια.

Του βλέμματος οι ρήσεις
κι’ όλες οι άλλες αποκλίσεις
είχαν κάτι τραγικό,
γιατί ήταν σε αφάνεια.

Του άστρου η ζοφερή λαμπράδα,
μαζί με μακρινά φεγγάρια,
πεντακόσια είκοσ’ τρία,
σαν την όψιμή μας Τροία,
ανάψαν σα χρυσά φανάρια,
πούταν φως απ’ την παλιά Ελλάδα.

Κι’ όταν έφθασε ο Άρης,
του Θανάτου καβαλλάρης,
δεν ευρήκε, δεν επήρε,
τίποτα ο μακελλάρης.

Σλαύοι και Τούρκοι και Ρωμηοί κι’ Ασσύριοι,
και κάθε αποφράδας χίλιοι-μύριοι,
εκλάμψεις μεσ’ σε τραγικές συνθήκες
που φέραν λήθη και διττές διαθήκες.

Της Ωρηάς το Κάστρο και αν επάρθη,
Ο Νεκρός Αδερφός μας δεν εχάθη!
Του Άστρου κι αν δεν είναι πια φρουρός,
φαντάζει στη Ζωή μας επωδός.

Ότι μια μέρα θάρθει τρανή — μεγάλη,
της Φύσης σαν Εκδίκηση κι’ αυτή,
των Αφρόνων νέμεση και ζάλη,
σαν κι’ οι φτωχοί θα λάμψουνε κι’ αυτοί!

Και τι και αν το Άστρο δεν έπαψε να κλαίει
για χαμένα όνειρα, για δόξες και για κλέη,
ο δικός του Οδυρμός, η δική του η Αντάρα,
είχαν κάτι το θολό, μα δεν ήτανε κατάρα.

Τ’ Άστρου μας το δάκρυ, Ευλογία και Διαμάντι,
στους γαλαξίες μας χαμένο πυροφάνι,
στέρεψε τις γητειές του φρικτού, του μαύρου μάντη,
κι’ έδωσε στη Ζωή το πιο λαμπρό στεφάνι.

Φίλε μου περαστικέ,
της ζωής αυτής το όνειρο
κι’ οι προφητείες Ωσηέ,
τα τρία γράμματα, τα Ι, Α, Ω,
σαν της λήθης το νεύμα το κενό,
τελείες σ’ ένα quadrillé …
Του Θανάτου μας τον όμηρο
φανερώνουν, Γνωστικέ!

Δεν ήτανε χρυσές οι παληές οι αλυσίδες,
μαύρων αρχιερέων ψευδέστατες ελπίδες,
που αποπλάνησαν το Άστρο μας το Ανιόν!
Μα του πολύμαχου πατρός τον Άσωτον Υιόν,
Να! τον έφερε εκ νέου εις το Φως
η Πίστη πως όλους βλέπει ο Θεός.

Το μι, το σίγμα και το βήτα,
της αυγής η αλφαβήτα.
Το νί, το πέντε και το έξι
όρισαν σύντομα να φέξει.

Σ’ αφίνω γεια, κυκλικέ μου φίλε,
που χάθηκες στη λήθη και στο παρελθόν!
Κι αν η ζωή την χαρά αφείλε,
είδες μεσ’ το Φως το μέλλον επελθόν.

Είν’ οι δύο ένας;
Ή κι’ οι δυό κανένας;
Στις δύο ψυχές ο ένας;
Ή ζει εσαεί κανένας;

Πλημμυρίδα! Και σώθηκε ο ένας;
Άμπωτις! Και χάθηκε ο Κανένας;

Φίλε μου, ταταί, πικρέ και τραγικέ και ένα,
δεν σε όρισαν όπως εμένα!
Κι είθε νάσαι τυχερός,
όσο θάσαι θαλερός!
Γιατ’ είναι πόνος ζοφερός
μιας ζωής θρήνος φανερός.
Κι’ αυτοί που «όρισαν» εμένα,
αρνήθηκαν τον Μέγα, τον Μόνο και τον Ένα


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s